شايانِ مخالفين على ( ع ) شد و عبد الرحمن بن عوف كه خود را حَكَمِ انتخابات معرفى كرد با همين وسيله على ( ع ) را از تصدى خلافت بر كنار كرد و عثمان را جلو كشيد زيرا كه على براى سنت شيخين اعتبارى قائل نشد و عثمان به اعتبار آن در برابرِ قرآن و سنت پيغمبر ( ص ) اعتراف كرد و مردم هم بدان رضا دادند . و در اينجا موضوع ديگرى هم به ميان مىآيد كه : آيا در قرآن و سنت رسول ( ص ) تعليمات و قوانين اسلام را كامل كرده است يا نه ؟ . و بنا بر عقيدهء عامه ، نه . ولى عقيدهء اماميه اين است كه قرآن نسخهء كامل و تام قوانين و دستور تعليمات اسلام است و هيچ كم و كسرى ندارد ولى نيازمند علم و دانش عميق و مخصوصى است كه روحيهء نبوت سر آن است و پيغمبر اول كس بود كه به حقيقتِ قرآن مجيد آگاه بود و طبق آن كليات اسلامى كه در قرآن مجيد است شرح و اجراء مىكرد و آنچه او از نظر مقررات دينى اظهار مىداشت طبق واقع و حقيقت بود و از خدا بود نه از او و از اجتهاد و انديشهء او چنانچه قرآن مجيد فرمايد ( 3 سوره نجم ) : « سخن نگويد از دلخواه خود ( 4 ) نيست گفتارِ او جز وحى كه به او مىرسد » . و امام صادق ( ع ) هم در جواب داود بن كثير رقى همين حقيقت را بيان كرده است و حديث از نظر پاسخ به سؤال سائل چنين شرح مىشود كه : آرى سنن رسول خدا ( ص ) هم مانند فرائض خداى عز و جل است و عين حقيقت است و جزئى از واقع دستورهاى الهيه است و از اين نظر فرقى ميان فرائض الهيه كه در قرآن مندرج است و سنت‌هاى ثابت پيغمبرِ اسلام نيست بلكه سنن رسول ( ص ) قسمتى از اوامر و دستورهاى خدا است كه به زبانِ او و به تعبيرِ او بيان شده است چنانچه خودِ قرآنِ مجيد هم گرچه كلام ساختهء خدا است از زبانِ او ابلاغ شده است و چون پس از اين بيان ممكن است اعتراض شود كه انكار يا ترك فرائض خدا موجب كفر است و ترك يا انكار